czwartek, 30 maja 2013

Lekcja Trzydziesta Siódma: Wiedziałam, że tak będzie!

Zaimponowałam Kozie posiadaniem kilku albumów z przednim humorem.

Z tytułu nadania im rangi pamiątek sprzed narzeczeństwa, a potem i z „lat miodowych”, w wielkiej estymie składowałam zebrane komiksy Billa Wattersona tam, gdzie światło nie sięga (na samym dole biblioteczki).
Na pewno jeden z nich podarowałam ileś lat wstecz „Anutkowi”, autorce bloga o mamie litościwie panującej nad bandą czworga chłopaków, lecz pozostałą część kolekcji po ostatniej przeprowadzce przygniotła waga encyklopedii, żeby zniechęcić do szperania nieproszone paluszki Kozy i Kozaka.

Mija sobie prawie 20 roczników odkąd pierwsze wydania Wattersona wpadły mi w ręce i proszę, upomniał się o nie Luby Mąż.
- Czy mamy jeszcze książki z serii Calvin i Hobbes?
- Oczywiście! Leżą na półce, za tobą.
I pytam, skąd nagłe zainteresowanie.
- W życiu nie myślałem, że będę miał syna, który będzie mi przypominał Calvina.






Czerwona koszulka (zamiast pasków plamy), ulubione czarne spodenki, jasna szopa sterczących włosów, szeroki uśmiech... Owszem, taki człowieczek biega mi po domu. Od rysunkowego, zadziornego „filozofa” z klasyki amerykańskiego komiksu wyglądem wiele nie odbiega, ale...

- ...przytniemy mu wreszcie te sterczki na głowie - mówię do Mężą - i znów będzie wyglądał jak ty, nie jak Calvin.
- Nie chodzi mi o sam wygląd. O podobieństwo wypowiedzi. Teksty ma powalające.

No, ma. Było o tym tutaj nie raz. A czy pisałam, że mnie bardziej powalają jego miny?






Bo czyny wolę przemilczeć.
Snać i Luby Mąż o nich pomyślał.
- Wyobrażasz sobie, co się będzie działo za kilka lat? – splata ręce za głową i rechocze, a rechot u Małżonka - ewenement.
Marszczę czoło na ten dowcip. Niby co ma przyjść za kilka lat?

Zasępioną zastaje mnie Koza. Nie widzi bruzd przy zmarszczkach, bo kartkuje właśnie któryś album z mojej muzealnej kolekcji.
- Ale fajne! Mogę poczytać?
Wolnego!
- Ile stron polskiej książki przeczytane?
- Trzy.
Oceny prawie wystawione, ostatni dzień szkoły za kilka dni. Odpowiadam sta-now-czo, że w tym układzie trzy strony to „stanowczo za mało”.
- Osiem!
- Osiem stron przeczytałaś? A może zero?
- Wczoraj zero, dzisiaj osiem.
I weź się kłóć!

Z Kozą nie miałam dotychczas tzw. poważnych problemów wychowawczych. Z Kozakiem mam jedną niespodziankę za drugą i nie znalazłam na nie sposobu ani u „radców” starej daty, ani u „dzisiejszego” Juul’a. Kozacze wybryki są jakieś futurystyczne, mimo że Syn podporządkowuje się znanej zasadzie badawczej - „poznać to zepsuć”. (Ta zaś idzie ramię w ramię z ważniejszą dewizą: „widzę, więc moje”).

Możliwe, że przemawia przeze mnie zmęczenie, bo na myśl, na co jeszcze stać Kozaka cierpnie poparzona słońcem skóra. Możliwe też, że przez ów niepokój cierpko zwracam się do Córki.
- Idź czytać po polsku.
- Czy muszę?
- Nie marudź, tylko zmykaj. A Calvina tu zostaw...

Przeglądam sobie ulubione subtelności kreski, słowa. Spomiędzy rysunków uwalniają się obrazy utrwalone tam przez własną pamięć.
Odkrywałam te książki między ludźmi, których kocham. W miejscach, na które wtedy psioczyłam, gdzie w końcu było mi dobrze, lecz kto o tym wiedział? Dzisiaj umiem już w miarę poprawnie wypowiedzieć ich nazwy, inne potrafię wskazać dzieciom na mapie, ale w dużej mierze jest po ptokach. W niektóre miejsca nie ma już do kogo wracać.

Odkładam sentymenta - ściąga mnie na ziemię śmiech Kozy.
Ależ zabawna zrobiła się znienacka polska lektura, że dziewczyna porykuje w regularnych odstępach! Znacie mnie w tej materii, prawda? Nie popuszczę. 
Lezę zerknąć, co w istocie bawi Pierworodną i cóż widzę? „Wilk pod pierzyną spokojnie chrapie, trzyma czerwoną czapeczkę w łapie”. No, prawie! „Koza na łóżku spokojnie czyta, komiks z Calvinem dzierży w kopytach.”
- Nie możesz się zdecydować, czy mnie ochrzanić czy nie? – rzecze Córka po polsku. - Chodź, usiądź koło mnie. Pomogę ci... No, chodź. Przybliż się, mamuśku.
Zwraca się do mnie dramatycznym tonem wieszcza narodowego. Dokładnie w ten sam sposób któregoś wieczora podczas lekcji języka polskiego wystąpiła w charakterze aktorki scenicznej, czytając mi do snu rozdzierającym stękaniem dziecięce rymowanki. Teraz odwrotnie – ja siadam przy niej. Z trudem utrzymuję kamienną twarz.
- Bliżej... Bliiiżej... Dobrze, marrrmolado, a teraz popatrz w głębokości moich oczu...

Luknęłam.

Zobaczyłam... tłuściutką Kózkę cudnie rozchwianą na niewyrobionych kończynach, wyzierającą spod żółtego wiaderka, które nie wiadomo jaką sztuczką utknęło na głowie. Pojawiła się smakująca deszcz i psie żarcie z podłogi. Szukająca lądującej biedronki na falbance. Elegancko siedząca na płocie, w bejsbolówce, z jednym klipsem. Łąka, las i laba. Zaraz przy Kózce moje ślady. Nieśpieszne. Bezpieczne na znajomych ścieżkach. Bez dzikiego lęku o jej samodzielność na szlaku.

Zamrugałam oczami.

Rozpoznałam stare, dobre... dzieje?
Też, ale głównie Stare Dobre Wakacje!
Ja chcę do Polski!!!       

                                                    
***

Nadchodzący pierwszy czerwca to nie tylko Dzień Dziecka (nieznane święto w USA), lecz także oficjalne rozpoczęcie atlantyckiego sezonu huraganowego. Z powodów bardziej i mniej „huraganowych” np. nie będę miała stałego dostępu do internetu w nachodzących miesiącach i blog idzie w odstawkę.

Jeszcze nie wiem z jakiego komputera będę zaglądać do pracy i w email, lecz - jak mawiają po tej stronie wody - something’s gotta give (z czegoś trzeba zrezygnować, żeby nie doszło do kraksy) i idą pod nóż sieciowe przyjemności.

Gdyby kto zapytywał, dotrzymałam obietnicy złożonej w pierwszym poście – w kończącym się roku szkolnym nie odpuszczałam Kozie, nie odpuszczałam sobie i w miarę regularnie relacjonowałam wybrane lekcje języka polskiego.

Wybierałam najśmieszniejsze, bo uważam za Jerzym Pilchem, iż „czego nie da się wykluczyć – to należy ośmieszyć”.

Koza przez ten rok nauki lepiej po polsku nie mówi, lecz brak widocznych postępów i minimalny regres są mi na wagę złota.

I nie dlatego, że wypada dziękuję Wam za doping. Jakkolwiek patetycznie to zabrzmi, dotarłam do mety z Kozą na postronku dzięki Waszemu aktywnemu towarzystwu. Wiem, że bywaliście, nawet jeśli przystanęliście w biegu.

Kłaniam się w podzięce.

28 komentarzy:

  1. Oj, Sylabo, "groziłaś" już wcześniej przerwą w nadawaniu, ale jakoś nie potraktowałam tego aż tak poważnie...
    Rzeczywiście na pociechę zostaje mi Twoja książka, ale, obiecaj, do zobaczenia na blogu!

    OdpowiedzUsuń
  2. Amaranto... Ty faktycznie wstajesz o 5:30!!! Powiedz, że przynajmniej chodzisz spać z kurami, a przynajmniej teraz, w kolejnym "błogosławionym" stanie...

    Co do przerwy (tylko przerwy!) na blogu, początkowo miała być krótsza, ale... siła wyższa.

    Na pocieszenie mogę Ci solennie obiecać, że książka też jest śmieszna. I w kilku momentach gdzieś jakaś "una furtiva lagrima" w oku się pojawi. I też czyta się szybko... i lekko? O ile tak się czyta, co piszę. Nie wiem, co jeszcze dodać "na pocieszenie", to może poza pocieszeniem - dbaj o siebie!

    Pozdrawiam b. gorąco!


    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mogę powiedzieć, że naprawdę chodzę spać z kurami, trzema :)
      ;)

      Usuń
  3. Wracaj szybko, Sylabko. Będę tęsknić :-( Nikt mnie tak nie wzrusza i nie rozśmiesza za jednym razem, jak Ty. Daj na pocieszenie linka do książki!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Same here" czyli nie wiem, jak na tym przymusowym wakacyjnym blogowym odwyku sobie poradzę... ;-) Będzie brakowało tych wirtualnych spotkań.

      Dziękuję serdecznie za miłe słowa! Link już Ci wysłałam emailem. Trzymaj się! Niech lato Wam służy!

      Usuń
  4. och, ja też będę tęsknić za Twoimi wpisami ;-( wiem, wiem, że nie komentowałam, ale czytałam! z ogromną przyjemnością!
    do zobaczenia po wakacjach ;-)
    P.S.Jeśli ja też mogę dostać link do książki to tu jest mój adres: skaczacwkaluzach@gmail.com

    OdpowiedzUsuń
  5. Magdo, nic nie szkodzi, że nie komentowałaś. Czytałaś (a "od kuchni" widać, że czytano). Życzę i Tobie ciepłych wakacji! Link wysłany... :-)

    OdpowiedzUsuń
  6. Pierwszy raz o nim slysze, ale szkoda ze zdjecia synka nie dodalas. Mozna by porownac podobienstwo. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie zdziwiłabym się, gdyby w UK nie był znany, mimo że w Stanach ciągle śmieszy. Zobacz, ile tego jest:

      http://www.amazon.com/s?ie=UTF8&page=1&rh=n%3A4375%2Cp_lbr_one_browse-bin%3ABill%20Watterson

      Uświadomiłaś mi, że aby złapać podobieństwo między Kozakiem a Calvinem, musiałabym być szybsza niż synek, bo jego wyrazy twarzy pojawiają się niezapowiedziane i myk! nie ma...

      Pozdrawiam i Ciebie i Twojego Kubusia!



      Usuń
  7. Jak to? Chyba zwariowałaś? Taka palma jak ty ma się poddać jakiemuś tam huraganowi? A serio...mam nadzieję, że huragany różne szybko miną i znów z przyjemnością zasiądę z herbatą i poczytam! Jednak nie daję rady...nie odchodź Sylaba, nie odchodź...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Jak to? Chyba zwariowałaś?" Hahahahaha...

      Dzięki, dzięki. Z przyjemnością się pośmiałam i dobudziłam. Będąc przy "wariacjach", to zwariowałam już dawno i nie raz - to pewne.

      "Aniuku" Drogi, dziękuję też za życzenia, bo nie są wcale na wyrost.

      Nie znikam permanentnie. Wakacyjne wojaże, sprawy do załatwiania, obmyślenia, większe i mniejsze spotkania odkładane od miesięcy (lub lat) nie będą trwały wiecznie.

      Zresztą, dokąd ja mam pójść? Z Wami dobrze jak u Pana Boga za piecem...

      Usuń
  8. Sylabo! nabierz słońca, sił, nadziei i WRACAJ! do siebie, do nas, do pisania! Caluje Cie cieplutko...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Taki mam zamiar... co do joty. Odwzajemniam caluski.

      Usuń
  9. Trafilam tu przez przypadek, usmialam sie i zostaje. Czekam na dalsze odcinki przygod jezykowych z Koza, oby cnienie kazalo Ci szybko wrocic! Pozdrawiam cieplo z Paryza.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo mi milo. Gdy tylko bedzie moment, zagladam do Ciebie ;-)

      Usuń
  10. Odpowiedzi
    1. Oooo... Jak tylko "Bozia" da, tak wracam...

      Usuń
  11. Fajnie piszesz i fajne masz dzieciaki.Zazdroszcze sukcesow w nauce polskiego.Mi dobrze szlo do rozpoczecia przez corke szkoly a teraz pozostalo zrozumienie,ale zanika aktywne uzywanie przez moja corke jezyka.Za malo jest bodzcow,tylko mama mowiaca po polsku ktora w dodatku pracuje i nie ma tyle czasu zeby codziennie czytac ksiazki po polsku itd.a poza tym ona ma szkole i angielskich przyjaciol,gdzie tu znalezc czas? Maz Anglik i do nauki jezykow niezbyt chetny...Boje sie tego co bedzie za kilka lat.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Angelo, mam to samo. Nie wiem, co bedzie za kilka lat, a sama krzywa ilosci energii w tabeli danych coraz bardziej wskazuje tendencje spadkowe - na moja niekorzysc. W pojedynke, jesli sie pracuje zawodowo, nie da sie utrzymac u dziecka drugiego jezyka. Zaszczepic - tak; dostatecznie rozwinac - nie; rozumiem Cie wiec swietnie.

      Mowmy chociaz do dzieci po polsku ile sie da. Nie dla ich sukcesow akademickich a dla wlasnego "jezykowego" sumienia. ;-)

      Usuń
  12. Ciekawie Sylabo tu u Ciebie. Pozdrowienia wakacyjne.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj, Aldio Arcadio :-) Serdecznie dziekuje i tez pozdrawiam!

      Usuń
  13. Zaglądnęłam tu dzisiaj w nadziei, że Twoje blogowe wakacje się już skończyły ... Widzę jednak, że jeszcze nie. Czekam z utęsknieniem na kolejne opowieści pisane Twoją ręką. Pozdrawiam serdecznie i upalnie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hejka, Doroto! Niestety, moje komputerowe wakacje (w tym blogowe) nadal w toku i potrwaja jeszcze do konca sierpnia. Korzystam dzis z cudzego komputera i mam caly kwadrans na zgubienie sie w sieci, czyli na maly "skok w bok", "na stare, blogowe smieci". Milo Cie widziec! Trzymajcie sie w tym upale!

      Usuń
  14. Ktos jeszcze, calkiem nowy, zostawil tu ostatnio dla mnie pozdrowienia i obawiam sie, ze moze je niechcacy wymazalam... Bo sie nie wyswietlily... Pozdrawiam wiec tajemniczego goscia, ktorego mily komentarz wyrzucilam gdzie" przez nieznajomy uklad klawiatury (pisze nie ze swojego komputera)".

    Pozdrawiam zreszta wszystkich, ktorzy tu zagladaja! Do wrzesnia!

    OdpowiedzUsuń
  15. hej hej - jak tam? - koniec leniuchowania - do roboty ;-P serdeczne pozdrowienia :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. hej, Mamo Tadeuszka... masz racje, nadchodzi koniec nicnierobienia... Co to będzie? ;-)

      Usuń
  16. Już Cię dziś szukać zaczęłam. Też czekam na ten koniec sierpnia, wracaj :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ano, wracam powoli. Aklimatyzuję się w tropikach od nowa. Ale co mi po "klimatyzacji", kiedy do najlepszych wpisów potrzebna Koza. Ta zaś jeszcze buja w obłokach. Do końca sierpnia :-)

      Usuń